Als we langs de watersportbaan rijden staat het er vol met kermiswagens, de viskramen en roetsjbanen staan er netjes op een rij te wachten tot ze naar hun stekkie op het Sint Pieters plein mogen voor de halfvastenfoor.

Merel: “Wat is dat voor een vrachtwagen mama?”
mama: “Het is een wagen van de kermis”.
Merel: “En die? Is die ook van de Ker(st)mis?”
mama: “ja, die ook”.
merel: “En die, …. ”

Dit herhaalt zich zo’n twee en een halve kilometer lang en iedere keer neemt ze pas genoegen als ik heb geantwoord “Ja schat, die ook”. Omdat ik mn eigen antwoord een beetje beu word besluit ik eens te variëren…

Merel: “En die daar mama, die kleine auto daar, is die ook van de Ker(st)mis?”
mama: “Dat weet ik niet, schatje”
Merel: “Waarom weet jij dat niet?”
mama (*beetje geïrriteerd en spijt dat ik niet gewoon “ja, die ook” heb geantwoord*): “Ik kan toch niet alles weten…”
Merel: “Studeren hé mama, dan moet je maar leren en studeren, dan weet je alles, dat is toch niet zo moeilijk… kijk, dat is gras, en een boom en een brug en daar in de verte dat zijn huizen, ik heb dat toch ook allemaal geleerd wat dat is, als ik jou iets vraag moet jij het zeggen hé, dat is toch niet zo moeilijk…”

Enfin, ze was fel, de dochter, ik krijg al schrik tegen dat ze me ooit zal vragen om haar te helpen met haar huiswerk… Maar wacht, als ze ooit naar huis komt met een slecht rapport: “Studeren hé Merel”

M.