Ik had deze ochtend niet zo boos op je moeten worden schat, ook al had ik je al 2O keer gevraagd om mooi te blijven staan zodat ik je jasje kon aandoen, en je muts, en je sjaal, en viel je – toen ik probeerde je handschoenen aan te doen en jij die telkens weer uittrok – in je potje met pipi. En dat terwijl Sieben ondertussen in zn stoeltje zat de roepen “MAMAAA HEPPUN”. Sieben roept “mama helpen” terwijl hij zopas nog “IKKE DOEN” schreeuwde maar nu beseft dat hij sneller aan zn tweede yoghurtje kan beginnen als ik hem even help met het eerste. Uit ervaring weet ik dat ik hem binnen de 10 seconden nadat hij “mama heppun” roept ook echt moet gaan helpen of hij keert, uit een soort protest, het potje gewoon om en smeert het uit over de hele tafel.
Papa zei af en toe ook nog iets tegen me in de trant van : “Als ik hier over 6 minuten niet buiten ben met Merel mis ik mn trein…” Je viel dus IN je potje mét pipi, waarna dat potje ook nog omviel. -”Als ik hier over 3 minuten niet buiten ben met Merel mis ik mn trein…”- In dat potje zat bovendien je eerste plasje van de dag. Niet zo’n als-ik-een-drupje-urine-naar-buiten-pers-krijg-ik-een-koekje-als-beloning-plasje van Sieben maar jouw eerste plasje van de dag. Als ik er dan bij vertel dat mijn dochter ‘s nachts al zindelijk is en de blaasinhoud van een olifant moet hebben omdat ze om 19u gaat slapen, om 7u30 wakker wordt, daarna rustig ontbijt pas dan gaat plassen, hoef ik er zeker niet bij te vertellen dat dat potje behoorlijk gevuld was.

Maar dan nog, dan nog had ik niet zo boos op je moeten worden mn kleine muis.
Het spijt me!

M.