Kids and other stories

‘Hij’ vroeg of ‘zij’ nog even mee wou gaan naar ‘bij hem thuis’… Omdat ‘hij’ het zo lief vroeg, en omdat ‘zij’ ermee had ingestemd vroeg zn moeder dan aan mij of ik zin had in koffie :-)
Ik was al lang blij dat ‘hij’ haar niet had gevraagd “of ‘zij’ zin had in koffie”, stel je voor…
Toen ‘ze’ bij hem binnenkwam moest ze plassen, ‘hij’ toonde haar het toilet, ‘hij’ weigerde toen zn moeder hem zei ‘haar’ alleen te laten op het toilet en ‘zij’ vond het best. Ze giechelden, ‘hij’ hielp haar een papiertje af te scheuren, ‘zij’ giechelde, ‘hij’ deed het licht uit en imiteerde een spook, ‘zij’ giechelde nog meer, ‘hij’ spoelde voor haar door… en toonde haar de weg naar de living. “Oh, zo’n grote televiesie”, riep mijn dochter. Ze besloten om samen een beetje televisie te kijken en kregen toen hun eerste echtelijke ruzie… over naar welke film ze zouden gaan kijken. ‘Hij’ liet haar uiteindelijk kiezen en het werd ‘het kleine spookje laban’…

Nu moet je weten: Het kleine spookje Laban is een film:
- die ze thuis ook heeft…
- waar ze niet graag naar kijkt omdat ze het eng vindt.
- waarvan ze ‘s nachts huilend wakker schrikt omdat Laban verdwaald is in het bos.

Als ik haar bedenkelijk aankijk en vraag of ze het nu misschien niet eng vindt omdat ‘hij’ naast haar zit … giechelt ze.

En zo zitten ze daar gezellig in de zetel naar hun filmpje te kijken, ‘hij’ zelfs even met zn hoofdje op haar schouder. ‘Hij’ denkt dat hij het er nu wel kan op wagen en … drinkt van ‘haar’ drankje… En dan krijgen ze hun tweede echtelijke ruzie. Als het is bijgelegd is het tijd om naar huis te gaan, Merel wil graag nog een filmpje van hem lenen om thuis naar te kijken, als ze beloofd dat hij dan junglebook van haar mag lenen gaat hij akkoord. (Hoe ga ik dat aan Sieben uitleggen? “Ja jongen, je zus heeft jouw lievelingsfilm uitgeleend aan haar vriendje”). Voor we naar huis vertrekken krijgt ze nog een sticker van hem. Echt waar: een sticker! Wie kleuters heeft weet dat een sticker zowat het waardevolste bezit is van een kleuter… ik denk dat ‘hij’ het meent met mijn dochter :-)

Je kent ze wel, de ‘als…dan…’ dreigementen. Als je kinderen hebt gebruik je ze ongetwijfeld en ‘als’ ze correct worden aangewend ‘dan’ kunnen ze ook best effectief zijn als opvoed methode. Maar ‘als’ je de ‘dan’ in je dreigement om één of andere reden niet kan of wil uitvoeren ben je eraan voor de moeite natuurlijk… baai baai geloofwaardigheid… En je had je nog zo voorgenomen nooit dreigementen uit te spreken waarvan je niet van plan bent ze ook daadwerkelijk uit te voeren, in het heetst van de strijd gebeurd het dan toch een keer:

“Als je nu niet bij mij komt om je jas aan te doen dan ga ik alleen naar de bakker”… oeps, en dan hopen dat ze gewoon bij je zal komen om haar jas aan te doen, maar nee hoor. Hup, deur dicht en SPURTEN naar de bakker (gelukkig slechts net) achter de hoek. Als er toen iemand in de winkel had gestaan was ik gewoon meteen weer naar huis gespurt en had ik haar verteld dat de bakker geen brood meer had, maar gelukkig was er niemand (aja, ik had wel brood nodig) en stond ik 60 seconden later alweer thuis mét brood! Als je kleuter dan gewoon gezellig zit te spelen alsof ze niet eens heeft gemerkt dat je bent weggeweest kan je je werkelijk afvragen of de uitvoering van dit dreigement enig ander effect heeft gehad dan dat jij je zonet 60 seconden lang de meest onverantwoorde moeder ooit hebt gevoeld…

En dan zijn er ook dreigementen waarmee je gewoon je partner liggen hebt ipv je kleuter: “Als je nu niet bij mij komt om je jas aan te doen dan… (zeg nu alstublieft niet dat ze dan thuis moet blijven bij mij, hoopte ik nog)... dan vertrek ik alleen naar de winkel en dan blijf jij thuis bij mama en Sieben“. Lap, daar heb je het, daar gaat mijn uurtje ‘rust’. Aja, als je 1 kind hebt dan heb je rust als dat kind er even niet is maar als je twee kinderen hebt dan vind je na verloop van tijd dat je al ‘rust’ hebt als je er even maar eentje hebt. Zo gaat dat met het ouderschap, steeds weer verleg je je grenzen, steeds meer boet je in en in en in… het gebeurd met kleine stapjes. Je merkt niet eens dat het gebeurt tot je ineens tot de constatatie komt dat je vind dat je rust hebt als je even maar 1 kind hebt ipv 2. Vòòr je kinderen had vond je het bijvoorbeeld onmenselijk om in het weekend voor 10u uit je bed te komen. Een paar jaren en kinderen later vind je oprecht dat je een goede nacht hebt gehad als ze hebben (door)geslapen tot 6u op zondag! Het wordt zelfs zo erg dat je er minstens zo van kan genieten om nieuwe schoenen voor je kind te kopen dan om dat voor jezelf te doen! Stel je voor! En zo gebeurt het dus dat je vindt dat je ‘rust’ je ontnomen wordt als je dochter niet meegaat met papa naar de winkel en ben je zelfs een beetje jaloers t op je partner omdat hij (helemaal) alleen (op zijn gemakse dus) naar den Delhaize ‘mag’ gaan terwijl jij met twee kinderen thuis achterblijft.

Anyway, ‘als’ de zon straks nog schijnt ‘dan’ maken we na school nog een ommetje langs de speeltuin en dan ga ik even rustig op een bankje zitten… en lekker van ‘t zonnetje genieten terwijl Merel speelt. Wie zal er dan jaloers zijn, als ik hem dat vanavond vertel :-)

M.

Merel: “zal ik een liedje voor jou zingen Sieben?”
Sieben: “Ja”
M: “Welk liedje wil je Sieben?”
S: “wattepietse”
M: “Bedoel je dat van zwarte piet wiedewiedewied ik hoor jou niet maar ik zie jou wel?”
S: “Ja”
M: “oh, maar nu heb ik het al gezongen… wil je een ander liedje?”
S: “Nee”

*einde conversatie*

Merel: “Allé mama, rijden!”
mama: “Het is rood, dan moet ik stoppen”
Merel: “Maar nee, het is groen… ah ow nee, haha, het is een fiets, kijk mama, er staat een fiets op dat licht, het is een groene fiets hihi, de fietsen mogen dan door hé mama”
mama: “Ja, het is groen voor de fietsers en voor de auto’s is het rood dus wij moeten wachten”
Merel: “Maar waarom is dat licht voor ons dan geen auto?”
(ik vond dat een goede vraag waar ik helaas geen antwoord op had, misschien iets voor “de wereld van sophie?”)

En nu we het toch over stoplichten hebben. Ik wandel met Merel naar huis van school, iemand had al op het knopje geduwd waardoor het groen was toen we de veel-te-gevaarlijke-brede-met-trambedding-in-het-midden Albertlaan moesten oversteken. Nu heb ik niet graag dat iemand anders op het knopje duwt, ten eerste omdat mijn kleuter zo graag op het knopje duwt en ten tweede omdat ik maar net op tijd aan de overkant geraak als het groen wordt. Als het dus al groen is heb ik het zitten, we halen het niet en moeten ergens middenin op die smalle bermpjes blijven wachten terwijl de trams je om de oren suizen… Maar het was dus al groen… en het werd rood zo ergens ten midden van onze grote oversteek. Merel kijkt naar het rode mannetje en zegt: “Hup, beentjes toe, kijk mama, we moeten zo wachten, met onze beentjes mooi tegen elkaar”. En als het groene mannetje verschijnt: “Zo, nu mogen je beentjes weer open”.

Zolang ze maar doorheeft dat ze bij rood moet stoppen en bij groen mag verdergaan nietwaar ;-)

Hoewel, onze ‘pietje precies’ weet ook dat je mag doorrijden als oranje (beneden) knippert en dan zijn er twee “oranjes” of als oranje knippert in het midden dan zijn de lichten stuk en als oranje blijft staan moet je ook blijven staan… amai, krijg ik daar soms voor op mn donder… “mama, oranje bleef staan… je moest stoppen… waarom ben je niet gestopt mama?”
Dan heb ik liever Sieben als passagier, die vraagt gewoon bij elk licht “sdat blauw mama?”. Ik heb nog nooit iemand zo schattig “blauw” horen zeggen, het klinkt een beetje als “blaaw”. Misschien moesten ze dat oranje maar eens vervangen door blauw, oranje is toch altijd miserie, en bij blauw mag je dan kiezen wat je doet :-)

M.

Help, mijn dochter liegt! Nu zijn er niet veel dingen die ik ‘lelijker’ vind dan liegen… Het schijnt een soort experimenteren, aftasten van grenzen, onderscheidt maken tussen realiteit en fantasie. Het schijnt bij haar leeftijd te horen… maar dat kan me niet schelen, ik vind het lelijk en Ik. wil. het. niet!

Ik wil het haar dus afleren. Net zoals ik Sieben wil afleren om te slaan, dat is me overigens gelukt, hij slaat niet meer… hij klopt nu… met zn vuisten ipv met het vlakke handje. “Niet slaan Sieben, dat doet pijn” “Sjiebe plopt mama…” en dan begint hij te zingen over “baboute plop” (hij denkt dus dat die kabouter klop heet en dat kloppen is toegestaan). Maar hé, ik ben aan het afdwalen, we gingen Merel afleren om te liegen.

De techniek die ik momenteel gebruik is: niet boos worden om het gene wat ze heeft mispeuterd als ze het opbiecht en haar prijzen omdat ze de waarheid heeft gezegd… Op een manier vind ik dat ze er dan wel erg makkelijk mee wegkomt.
“Waarom huilt Sieben?”
“Ik weet het niet?”
“Heb jij zn puzzel kapot gemaakt?”
*ze tuurt naar het plafond en speelt met haar tong terwijl ze “nee” stamelt* (maw: ze is aan het liegen).
“Merel, ik wil niet dat je liegt, liegen is lekijk, je moet zeggen wat echt is, ik zal niet boos op je zijn als je zegt wat echt is… waarom huilt Sieben?”
“Omda ik sijn puzzel stukgemaakt heb…”
“Het is heel flink dat je me zegt wat je hebt gedaan!… maar je mag zn puzzel niet meer stukmaken hoor”, voeg ik er nog even flauwtjes aan toe.

Gelukkig zijn er ook situaties waarin er geen reden is om boos op haar te zijn en er alleen maar volop geprezen mag worden als ze de waarheid zegt:
“Waarom huilt Sieben?”
“Ik weet het niet…” (*tuurt naar het plafond enz…*)
“Merel, je mag niet liegen hé, je moet zeggen wat echt is …”
“Omdat ik een appeltje van hem heb gepakt”
Tja, ik had het kunnen weten, Sieben die brult alsof zn wereld vergaat, dat kan alleen maar zijn omdat je iets eetbaars van hem hebt afgepakt :-)
(Next mission: Sieben leren delen.)

Maar het gaat dus de goede kant op met dat liegen… als Sieben die avond de wasmand induikt (als ze samen in bad spelen kruipt Sieben langs de schuine kant van het bad tot op de rand en laat zich dan op zn buik weer in bad glijden, maar die avond dook hij dus over de rand van het bad de wasmand is…) biecht Merel op “Ik had zo even oeps geduwd aan zn billen mama”

En soms is ze zelfs ‘te’ eerlijk. Ik loop met haar in de supermarkt en gooi een paar zakjes gele m&m’s in de kar.
“Ik lust dat mama.”
(nu moet je weten dat Merel geen nootjes lust en ik haar nog nooit m&m’s heb gegeven, ik zeg gewoon da’s niet voor kindjes en daarmee is de kous af, ik eet ze niet in haar bijzijn en zij weet niet dat het chocolade is, waar ze dat nootje uiteraard maar al te graag zou bijnemen…)
“waar heb jij dat gegeten?”
“weet je, als jij er een keer niet was en papa ook niet en oma was bij mij thuis na school, dan heef ik dat gegeten”
“heeft oma jou zo’n zakje gegeven?”
“ja, en ik lust dat mama”
“Een volledig zakje?”
“ja, want jullie zijn er niet en dan weten jullie dat toch niet zegt oma”
…

Ze was die keer in de supermarkt trouwens wel heel erg eerlijk. Toen we aan de kassa stonden riep ze plots “Hé mama kijk, haha, zo nen groten jonge en die hebt nog een tuut!” Beetje voorzichtig kijk ik achterom en ik zie een peutertje in een buggy zitten, het ventje is niet ouder dan Sieben en die heeft ook nog een tuut dus ik zeg “Merel, zo groot is dat jongetje nu ook nog niet hé, hij is net als Sieben” waarop ze met haar vinger wijst (ook al zo beleeft…) en roept: “Nee, niet die, die daar!” … Ze wijst naar de (inderdaad grote) jongen mét tuut die achter de buggy staat. Nu had ik gehoopt dat de mama van dat jongetje hem misschien al lang van die tuut probeerde af te helpen en Merel zou bijspringen door te zeggen dat ze gelijk had en dat die grote jongen zich ineens zou schamen omdat mijn meisje hem uitlachte en zn tuut stante pede in de vuilbak zou gaan gooien waarna iedereen blij zou zijn en er misschien nog iets moois zou kunnen groeien tussen die jongen en mijn dochter…. MAAR, de blik die de moeder van het kind me toeworp deed me vermoeden dat ze hem helemaal niet van die tuut wou afhelpen… en dat ze mijn dochter maar een onbeleefd wicht vond…
… en misschien wou ik bij nader inzien toch maar liever niet dat er iets moois zou groeien tussen die jongen en mijn dochter.

M.

Het ziet eruit alsof ze liever pannenkoeken wilden hebben… of ander gezelschap? Laten we het houden op gezelschap dat minder luid (of vals?) “lang zal hij leven” zong :-)

Maar het is verder toch nog goed gekomen hoor met dat feestje, dat feestje met veel duplo, plasticine en beestjes. Dat feestje met vlinders, prinsessen, robots en (lichtjes mislukte) tijgertjes…

kijk maar hier!

M.

Als we langs de watersportbaan rijden staat het er vol met kermiswagens, de viskramen en roetsjbanen staan er netjes op een rij te wachten tot ze naar hun stekkie op het Sint Pieters plein mogen voor de halfvastenfoor.

Merel: “Wat is dat voor een vrachtwagen mama?”
mama: “Het is een wagen van de kermis”.
Merel: “En die? Is die ook van de Ker(st)mis?”
mama: “ja, die ook”.
merel: “En die, …. ”

Dit herhaalt zich zo’n twee en een halve kilometer lang en iedere keer neemt ze pas genoegen als ik heb geantwoord “Ja schat, die ook”. Omdat ik mn eigen antwoord een beetje beu word besluit ik eens te variëren…

Merel: “En die daar mama, die kleine auto daar, is die ook van de Ker(st)mis?”
mama: “Dat weet ik niet, schatje”
Merel: “Waarom weet jij dat niet?”
mama (*beetje geïrriteerd en spijt dat ik niet gewoon “ja, die ook” heb geantwoord*): “Ik kan toch niet alles weten…”
Merel: “Studeren hé mama, dan moet je maar leren en studeren, dan weet je alles, dat is toch niet zo moeilijk… kijk, dat is gras, en een boom en een brug en daar in de verte dat zijn huizen, ik heb dat toch ook allemaal geleerd wat dat is, als ik jou iets vraag moet jij het zeggen hé, dat is toch niet zo moeilijk…”

Enfin, ze was fel, de dochter, ik krijg al schrik tegen dat ze me ooit zal vragen om haar te helpen met haar huiswerk… Maar wacht, als ze ooit naar huis komt met een slecht rapport: “Studeren hé Merel”

M.

Grote dag vandaag, kleine man is jarig! (Nog!) vroeger dan anders hoor ik dat hij een beetje begint te wriemelen, zuchten en fluisteren, en ja hoor: tòk, tuut op de grond en “Sjiebe is wakkr”, omdat het nog vroeg is en er vandaag sowieso extra geknuffeld moet worden, neem ik hem bij me in bed (niet dat ik hem gewoonlijk bij me in bed neem ofzo hoor, helemaal niet…). “Isse mama noh beetse moe?”, vraagt hij. “Ja schat, mama is nog een beetje moe, en papa ook, en Merel slaapt ook nog en Merel haar konijntje slaapt ook nog” … “Ah”, kreeg ik als antwoord en hij ploft zich neer, zn gezichtje op dat van mij en dan in mn buik trappelen met zn voetjes. Het voelt een beetje als toen je nog van binnen uit trappelde, maar dan langs buiten… en ik geniet :-)

En dan hoor ik plots Merel brullen, ze roept iets over haar konijn en wakker worden maar de klok zegt 6u44 en konijn slaapt tot 7u00 normaal… als ik haar om uitleg vraag begint ze te huilen “maar mama, ik zeg tegen mijn konijn dat het tijd is om op te staan maar hij wil niet opstaan mama”. Ze heeft geen (doorslaap)sticker verdient maar verder laat ik het maar zo. Ik gooi Sieben bij haar in bed en vraag aan Merel of ze weet wie er vandaag jarig is. “SIEBEN!” roept ze, op mn vraag of we voor hem zullen zingen antwoord ze “straks, beneden mama, als de taart op tafel staat…”

Die taart zal voor zaterdag zijn, Sieben viert vandaag met zn vrienden, en als we ons naar Kristien haasten na school is er voor ons ook nog een pannenkoek!

En verder, verder heb ik vandaag gedaan wat me voor de bevalling van Sieben niet meer was gelukt: Naar de kapper gaan! En ben ik vanmiddag samen met ‘de papa’ gaan lunchen, zo rond 13u30 zaten we met een glaasje wijn in de hand… ‘t was eens wat anders dan een babyhoofdje