Kids and other stories

Als ik die avond Merel naar haar bedje breng merk ik op dat ze al zo’n grote meid geworden is dat haar bedje bijna te klein wordt. Waarop Merel antwoordt: “Als mijn bedje te klein is dan moet ik bij jullie in het grote bed slapen hé…”. Dat zal papa vast en zeker een goed idee vinden, mompel ik nog, terwijl we verder gaan met het slapen-gaan-ritueeltje.

Papa had namelijk net beslist om er nog eentje te verbannen uit onze slaapkamer. Sieben zn bedje werd verhuisd naar Merel haar kamertje. Het plan was dat we hen een magisch lampje kopen mét timer en hen duidelijk maken dat er pas naar mama en papa mag geroepen worden als de konijntjes gaan wandelen of de visjes gaan zwemmen… Dat wàs dus het plan. Dat het lampje nog, met een glimmend papiertje en grote strik er rond, ligt te blinken onder oma’s kerstboom en dat ‘for some reason’ de kerstcadeautjes bij oma pas worden opengedaan met Nieuwjaar voorspelt natuurlijk al niet veel goeds…

Ons halfslachtig plan met vissen en konijntjes dreigde al meteen verkeerd af te lopen omdat onze kleine muis Merel, zoals we van haar gewoon zijn, weer eens van een mug een olifant moest maken terwijl onze kleine beer Sieben (eveneens, zoals we van hem gewoon zijn) zich erg makkelijk bij de nieuwe situatie ‘neerlegde’. Terwijl Merel dikke tranen huilt omdat Sieben niet in haar kamer mag slapen, ligt hij doodleuk te zingen in zn bedje: “saap kintse saap, aabuite loope saap…”. Ik heb zo met dat kleine flinke ventje te doen (buitengezet uit de slaapkamer van mama en papa en verwelkomt door zus met een gekrijs van “Sieben mag niet in mijn kamer slapen”) dat ik er even niet meer tegen kan en papa ‘het’ mag gaan oplossen met ‘zijn dochter’ (aja, dan is het ‘zijn’ dochter hé, anders is ze meestal van ‘mij’ en soms ook wel ns van ‘ons’ ;-)

Gelukkig draait Merel snel bij, en zijn ze tegen de ochtend de beste vriendjes. Samen slapen zorgt (ook overdag) voor een groot samenhorigheidsgevoel, zo wordt vanaf nu in de “WIJ”- vorm gesproken. Het gaat van “Wij willen met de plasticine spelen” over “wij willen naast elkaar zitten om te eten” tot “wij moeten pipi doen” (midden in de nacht) en “wij gaan naar beneden een boterham met choco eten” (nog steeds midden in de nacht en ongetwijfeld een idee van Sieben).

Dat kleine beer een vroege vogel is wisten we al, en het vermoeden dat Merel daardoor een slaaptekort zou krijgen wordt, naast haar lichtontvlambare humeur van de laatste dagen, ook nog eens heel duidelijk als de onthaalmoeder ons verteld dat Merel in slaap was gevallen… op haar potje!

We besluiten dan maar om onszelf nog even op te offeren, wat dat slaaptekort betreft, tot Sieben zn eigen kamertje klaar is. Ik bereid Merel-ik-hou-niet-zo-van-veranderingen-and-that’s-an-understatement ‘s ochtends al even voorzichtig voor.

mama: “We zullen Sieben zn bedje terug in onze kamer moeten zetten hé, want hij maakt jou altijd wakker”
Merel: “Ja, en jullie mogen dan bij mijn kamer komen slapen hoor, we zullen Sieben zijn bedje terugzetten en jullie bed naar mijn kamer verhuizen want anders gaat hij jullie ook wakker maken hé mama”

:-)

En verder, verder vinden ik het falen van ons plan stiekem helemaal niet zo erg… ik vind het best wel leuk dat kleine beer weer naast me ligt met zn heerlijke geluidjes en zuchtjes … en zn “mamaaaa, ikke edaan mee saape, ikke enete trappe sjokko boenteramme ete”
(mama, ik heb gedaan met slapen, ik ga naar beneden met de trap een boterham met choco eten).

M.

Homepage

Chocolade. check. Speelgoed. check. Mandarijntjes. check. Speculoos. check. Letterkoekjes… oeps… vergeten, ach ja, zo zal het ook wel volstaan.
En tot slot nog even een bezoekje aan de tandarts…

tandarts: “ga jij je tuutje aan Sinterklaas geven?”
Merel: “Jaaa”
tandarts: “en wat ga je dan vragen aan Sinterklaas?”
Merel: “letterkoekjes!”
(juist ja… toch nog ns langs den Delhaize passeren dus.)

Op de vooravond van Sinterklaas worden er liedjes gezongen en schoentjes gezet! Een wortel voor Merel, een wortel voor Sieben…

Merel: “zo mij wortel in mij schoen… en mij tuut … en mij andere tuut … en ook nog een pintje bier voor zwartepiet… MAMAAaa, maar da kan der allemaal nie in in mij schoen mama!”
Aan de overkant ook gemor: “MIJ wottel” protesteert Sieben-ik-denk-altijd-aan-eten als ik hem zeg dat hij de wortel in zn schoentje moet stoppen.

Na een beetje puzzelwerk, de belofte dat er chocolade in de plaats zal komen voor de wortel en een hartverscheurende huilbui om het tuutje kunnen we uiteindelijk rustig de nacht in.

De volgende ochtend samen kijken of Sinterklaas geweest… spannend…

Merel: “OOooh letterkoekjes”
Sieben: “OOOooh sokkolate”

Pas nadat de buikjes gevuld zijn wordt ook het speelgoed langzaamaan ontdekt.

Als de juf vandaag aan Merel vraagt wat de Sint heeft gebracht heeft ze het alleen over de letterkoekjes en de chocolade… gelukkig maakt de Sint ook nog foto’s om Merels geheugen wat op te frissen :-)

M.

Homepage

Terwijl mama verlangt naar langere dagen met meer licht vinden de kindjes het fantastisch om te zien hoe het donker wordt als we op weg zijn naar huis.

Als het begint te schemeren en uiteindelijk helemaal donker is zegt Sieben “Mamaaa, konkr buite, sjonnetsje lape!” (mama, het is donker buiten, het zonnetje is gaan slapen). Als Sieben-ik-denk-altijd-aan-eten een sikkelvormig maantje ontdekt in de lucht roept hij dolenthousiast “BATAAAAN” (banaan) en deze avond stond er een “pangekoeke” aan de hemel.

Merel, van haar kant, vindt het dan weer oneindig fascinerend dat de maan ons volgt… “Kijk mama, de maan gaat ook mee naar bij ons thuis!”. Als we voor een rood licht staan merkt Merel op dat de maan ook gestopt is… (de maan is aan het wachten op ons want misschien weet ze ons huis niet zijn anders?).

Zo betoverend mooi en spannend is donker worden door de ogen van een kind…

De huilbui van Merel, omdat de maan, na het nemen van een bocht, plots met ons meereist “langs Sieben zijn kant” neem ik er dan maar bij :-)
Toen we uit de auto stapten en Merel zag dat de maan echt helemaal met ons meegegaan was naar huis kon ze gelukkig alweer lachen…

M.

Homepage

Juf Merel leert Sieben geregeld nieuwe woordjes, ze zegt dan: “kijk maar naar mijn mondje Sieben, zo moet je dat zeggen, probeer maar, nu jij…”
Hij wordt er ook steeds op gewezen dat hij “alstublieft en dankjewel” moet zeggen en als hij “è” roept ipv wablief te zeggen krijgt hij van Merel steevast als antwoord “wablief zeggen de boeren!”. Ook bij de ‘grote mensen’ steekt Merel haar lerares-Nederlands-ambities niet onder stoelen of banken…

(tijdens de ochtendspits)
papa: “Kom Merel, schiet een beetje op, je moet nog een boterham eten en we moeten je boekentas nog maken.”
Merel: “Is mijn boekentas stuk?”
papa *lacht*: “Nee schat, we moeten je koekje er nog instoppen.”
Merel *diepe zucht*: “Ah, dan moet je zeggen “klaarmaken”, we moeten mijn boekentas nog KLAARmaken, niet maken… papa toch”

(Merel huilt nadat Sieben haar een mep heeft verkocht…)
meme: “Kom nekeer hier meiske, Sieben mag u niet slagen”
Merel (*tussen de tranen door*): “SLAAN meme, Sieben mag mij niet SLAAN moet je zeggen”

M.