Kids and other stories

Papa toont Sieben een plaatje van een papegaai en vraagt: “Sieben, wat is dat?” Als antwoord had papa “wohel” (vogel) verwacht, maar nee hoor, Sieben antwoordt doodleuk: “PAPE-AAI” (had ik hem die ochtend toevallig net geleerd). Verder ìs Sieben gewoon een papegaai. Hij zegt alles na, ook woordjes waarvan hij de betekenis niet kent en dat zorgt dan voor volgende situatie:

Merel rent de trap op en staat boven te roepen “ik ben de eerste, ik ben de eerste!”. Sieben klimt haar achterna en roept “ikke ook e eeste, ikke ook e eeste…”. Merel (beetje geïrriteerd): “Maar mama, Sieben zegt omdat hij de eerste is maar dat is niet waar hé mama, ìk ben de eerste… hé mama”. Maar Sieben gaat door : “ikke ooke eeste, ikke ooke eeste… “. Waarop Merel zot wordt van woede en brult: “NEEEEEE, IK BEN DE EERSTE EN ALS IK DE EERSTE BEN DAN KAN JIJ DE EERSTE NIET ZIJN WANT ALS IK DE EERSTE BEN DAN BEN JIJ DE LAATSTE !!!!”

M.

Homepage

Een tijdje geleden leverde Merels voornemen om haar tuutje aan Sinterklaas te geven volgend gesprek op:

mama: “We geven jouw tuutje aan Sinterklaas en die geeft het dan aan een klein babytje en jij krijgt dan een cadeautje”
Merel: “OK” (stilte)
mama: “wat wil je dan graag krijgen van Sinterklaas?”
Merel: “awel, een klein baby’tje is goed hoor mama”

Ondertussen wil ze liever “een cadeautje” krijgen en hoewel haar tijdsbesef nog niet helemaal dat is (ze gebruikt vandaag, vanmorgen, vanmiddag en “vangisteren” willekeurig door elkaar) dringt het op de één of andere manier toch door dat de Sint gevaarlijk dichterbij komt: “we gaan mijn tuutje aan Sinterklaas geven als ik zo jaar ben hé mama (*toont vier vingertjes*), ja hé mama … dan zal Sinterklaas wel nog een keer terugkomen hé mama…”

Merel en haar tuutjes zijn al drie jaar onafscheidelijk. Ze heeft letterlijk vanaf dag één getuut. Niets “tepel-speen verwarring”. Niets “verbale ontwikkeling in de weg staan”. Ik vind eigenlijk dat ze best nog wel een beetje klein mag blijven en mijn mama-hart smelt als die oogjes halfdicht vallen en dat handje naar dat oortje gaat als ze haar tuutje heeft. En dan, dat specifieke tsjokgeluidje vlak voor ze in een diepe slaap valt…
Anderzijds weet ze volgend jaar vast en zeker nog dat ze ook zonder tuutjes af te geven wel een cadeautje krijgt van Sinterklaas… en hoe pakken we het dan aan? Misschien toch maar komaf mee maken op 6 december. Ze beschikt tenslotte nog altijd over haar oortje om aan te frutselen, en een broertje om een tuutje te ontfutselen :-)

M.

Homepage