Kids and other stories

“Ocharme, maar dan hebben de kindjes geen speelgoed…” is oma’s reactie als we voorzichtig opperen of de Sint hun huisje niet stilletjes voorbij wil rijden. DAN HEBBEN DE KINDJES GEEN SPEELGOED?! Dagen, weken, maanden research zal Sinterklaas nodig hebben om iets te verzinnen dat ze nog niet hebben, en als hij dan al iets kan bedenken moet hij vast en zeker eerst langs Ikea passeren voor een extra speelgoed opbergsysteem…
Nee, het is niet omdat ze niet flink geweest zijn, en ja, thuis zal de Sinterklaas wel iets door de schoorsteen gooien (omdat ze anders, ocharme, zelf nog gaan geloven dat ze niet flink geweest zijn). Maar als het even kan willen we onze kindjes graag leren wat ècht waarde heeft alstublieft. We willen heel hard ons best doen om geen verwende mormels te kweken die tegen dat ze vijf jaar zijn nergens nog tevreden mee zijn… Dus, beste oma’s, opa’s, peters en meters: zie onze kindjes graag, geef hen een knuffel, vertel hen een verhaal, ga de eendjes met hen voederen (of nee, dat mag niet in Gent…), neem hen mee naar buiten voor een wandeling, … maar stop hen niet vol met chocolade en bedelf hen niet onder een berg speelgoed alstublieft.
Dank u sinterklaasje.

M.

Homepage

Als ik Merel van school haal merkt de directeur op :”oh, Mereltje ziet er een beetje moe uit…”
Tja, kan ook niet anders, er was gisterenavond om 21u30 nog een verjaardags-feestje aan de gang in haar bed. “Lang zal se leve, lang zal se leve,… “. Wie er precies “jagir” was weet ik niet, misschien de kikker “kwàk kwàk kwàk” of de eend “kwAAAAk kwAAAAk kwAAAAAk” die ook ergens in haar bed leken te zitten.

Toen Sieben begon te klagen over het burengerucht ben ik me gaan moeien op dat feestje. Merel wist me te vertellen dat Julia (haar lappenpop waarmee ze slaapt) de hele tijd vanalles aan het vertellen was en dat Merel daarom niet kon slapen… Toen ik me tot Julia richtte en zei dat het maar eens gedaan moest zijn met haar gebabbel of dat ze anders alleen mocht gaan slapen op de gang werd de boodschap (door beiden ;-)) begrepen.
Als ik de volgende ochtend aan Merel vroeg of Julia haar nog wakker gemaakt had, antwoordt Merel: “Ik zeg aan Julia als ze nog babbelt ga ik haar aan Sinterklaas geven met mijn tuut en dan is ze flink geweest hoor mama”

M.

Homepage

Een tweetal maanden geleden zette ik Sieben zn allereerste woordjes hier al ns op ‘papier’. Het tempo waarin het gebeurd is bewonderenswaardig, maar het is vooral oneindig grappig, een kind dat leert praten :-)

Van huilen om te laten weten dat je wakker bent naar “MAMAAAAA… wakkr… tuute wevalle boempatat”, daar wordt je goedgezind van, zelfs al lapt hij het je keer op keer weer om 6u00 ‘s ochtends.
Verder zingt hij liedjes: “eendsje wate lalolalie” (alle eendjes zwemmen in het water …). Maakt me duidelijk dat hij naar Juglebook wil kijken :”Mama, vante kake” (mama, olifantjes kijken) (en ja, in een vorig leven moet hij ‘ne platte genteneire’ geweest zijn). Benoemd hij een aantal lichaamsdelen “ooh, oorrr, nuz, bond, boet, ten, andsje,…” (oog-oor-neus-mond-voet-handje) en kledingstukken “soentsje, boekrr, paprr, hem, jasj, …” (schoen-broek-pamper-hemd-jas) en gebruikt woordjes als “oesje, auw en zjo (zo-ziezo)” om de dingen die hij doet wat kracht bij te zetten.

Maar het aller grappigste deze week vond ik dit: Het rijmpje dat juf Bea in de klas gebruikt om haar klasje vol Mereltjes even het zwijgen op te leggen en waarbij Merel zich dan thuis wentelt in haar rol van juf Bea, nu ze thuis ook een echt peutertje ter beschikking heeft …

Merel: “JADDEDAWEDOE…”
Sieben (uit volle borst): “BONTSJES TOE”

M.

Homepage

De babyboekjes staan er vol van, het is dan ook iets waar de meeste mama’s heel erg nerveus van worden: “kindjes en eten”, of beter gezegd, “kindjes en NIET eten…”
Bij die van ons valt dat gewoonlijk nogal mee, de eetproblemen waar we hier in de loop van de jaren mee te kampen kregen bleken meestal voort te komen uit “nog niet klaar zijn voor iets nieuws” (overgang van borst naar flesvoeding, …) of “klaar zijn voor iets nieuws” (alleen willen eten, …).

Met onze kleuter in huis stelt zich een nieuw probleem: “Treuzelen tijdens het eten”, en dat terwijl van diezelfde kleuter verwacht wordt dat ze min of meer op tijd op school verschijnt… In onze trukendoos vonden we “het vingerrijmpje” dat ervoor zorgt dat de slokjes (choco)melk vrij vlotjes naar binnen lopen en “het boterham-beestjes-spelletje”. Bij dit laatste neemt Merel een hap van haar boterham, toont de boterham aan mama en vraagt “mama, wat is dat?”, zoals je in de wolken beestjes kan zien, kan dat met wat fantasie ook in een boterham, bij elke hap verandert de vorm van de boterham en dus ook het beestje! Succes verzekerd… tenzij… die kleine kleuter je weer ns te slim af is natuurlijk. Nadat Merel haar tanden al had gezet in een egeltje, otter, kangoeroe en haas vroeg ze opnieuw: “En wat is dat mama?”. Ik antwoordde: “euh… een vleermuis!”, waarop Merel me heel ernstig aankeek, haar boterham opzij schoof en zei: “vleermuis, dat lust ik niet”… :-)

M.

Homepage