Mama: “zal je proberen om niet te huilen als papa weg gaat?”
Merel (*met een half oor, omdat we die conversatie al een week voeren*): “jajaaaa mama, en als het niet lukt probeer ik het morgen opnieuw…”
Mama: “…en als het wel lukt krijg je vanmiddag een verrassing!”
Merel (*één en al oor nu*): “oh ja? wat dan?”
Mama (*geen flauw idee wat die verrassing dan wel zou kunnen zijn, de belofte floepte er gewoon uit*): “euh… dat zal je dan wel zien hé, ik vertel het niet anders is het geen verrassing”.

En zo vertrok ze naar school. En… het lukte haar toch wel zeker :-)

Merel: “En? Wat is de verrassing mama?”
mama (*nog steeds geen verrassing bedacht*): “euh…”
Merel: “Is het een pauwenpak mama?”
mama: “een wat?”
Merel: “een pauwenpak, gewoon, je weet toch wel, gewoon een pauwenpak dat je dan kan aandoen als je een pauw wil zijn”
mama (*stress, het moest iets spectaculairder zijn dan een …pauwenpak*): “ah, zo’n pauwenpak… euh… nee, het is geen pauwenpak… het is… aha, wacht ik ga het halen…”

En toen toverde ik dit tevoorschijn uit mn ik-kan-er-niet-aan-doen-maar-ik-kan-niet-weerstaan-aan-lieve-spullen-uit-leuke-on-line-shops-schuif :-) Een velours strijkapplicatie die ik hier bestelde. Gelukkig had ik ook nog een ge-kunt-nooit-weten-dat-ze-iets-hebben-voor-meisjes-dat-niet-roze-is-dus-ik-spring-maar-even-binnen T-shirtje van de jbc liggen. Et voila… zeg nu zelf, veel beter dan een pauwenpak toch?!

(veel tijd om te poseren had ze niet want ze moest verder gaan kijken naar sezamstraat maar ik denk wel dat ze ‘fier als een pauw’ naar school zal stappen morgen)

- haarband opeten

- of gewoon een beetje dichter bij elkaar kruipen :-)

Hier kan je de rest van de foto’s bekijken.

En ze waren weer schitterend, onze kinderen:

“wij ware met et fwiegtuig en dan PLONS int water, da vin ik leuk!” (Sieben over onze vakantie, voor alle duidelijkheid, dat plonsen in t water was pas nadat we veilig geland waren met het vliegtuig)

“kijk papa, een gordijnboot!” (Sieben ziet een zeilboot)

“mama, spreekt die meneer eigenlijk wel dezelfde taal als ik?” (Merel, in het bijzijn van de Nederlander waarmee ze een moeizaam gesprek voert)

“Ze heet ‘Yes’ mama.” (Merel vraagt een brits meisje hoe ze heet)

home

Kijk hier naar meer foto’s.

Want wat doe je met een kleuter die:
a. het geen fluit meer kan schelen of ze nu een doorslaapsticker heeft verdiend of niet omdat haar bed er inmiddels zo uitziet:

b. zich geen twee minuten alleen kan bezighouden en de hele tijd om aandacht vraagt.
c. nooit content is en als ze iets heeft (gekregen) al lang weer iets anders wil.

Bij het uitdokteren van “iets nieuws” om het hier in huis weer voor iedereen een beetje aangenamer te maken moest echter rekening gehouden worden met volgende factoren:
a. Mijn kleuter heeft nog geen tijdsbesef. Je kan dus bijvoorbeeld niet zeggen: “Je moet tot 7u slapen”, je kan wel zeggen: “Je moet slapen tot je konijn wakker is”. Je kan niet zeggen: “Als je een kwartier alleen speelt kom ik daarna meespelen”, Je kan wel zeggen: “Als deze 5 t-shirts (ja, ik doe daar gemiddeld een kwartier over) gestreken zijn kom ik met je meespelen”.
b. Volgens de boekskes werkt belonen beter dan straffen. Het heeft te maken met positieve aandacht geven ipv negatieve aandacht.
c. Een beloning is het best onmiddellijk uitvoerbaar. Je kan bijvoorbeeld niet zeggen “Als je 10 keer hebt doorgeslapen gaan we zwemmen” want als die 10de keer dan net een dag is waarop ze gewoon naar school moet moogt ge ‘t uitleggen natuurlijk.
d. ik heb ook nog een peuter rondlopen die dan wel beter slaapt, zichzelf beter kan bezighouden en contenter door het leven gaat. Er kan hier en daar ook nog wel aan geschaafd worden. Zo vertoont die peuter al eens agressief en/of destructief gedrag zoals daar zijn: slaan, schoppen, met eten gooien, boekjes scheuren, speelgoed kapot maken, duizendpoten vierendelen, met stift op de vloer tekenen, … (…enfin, zo de gewone dingen die een peuter doet hé).

Deze factoren zoveel mogelijk in acht genomen bedacht ik… (*tromgeroffel*) …HET FLEXIBELE BELONING TIJDSLIJN SPEL.
Het gaat als volgt:
Je tekent een tijdslijn, verdeelt die in kotjes (dat gaat zo bij tijdslijnen) en je plakt daar hier en daar een beloning op. Om tot die beloning te komen moeten er zonnetjes verdient worden. Zonnetjes kunnen verdient worden door flink te zijn. (doorslapen, even alleen spelen (timer gebruiken!), ook de boterham opeten en niet alleen het beleg ervantussen pietsen,… enz). In extreme gevallen van ‘niet flink zijn’ kunnen zonnetjes kunnen ook weer afgenomen worden (ruzie maken, brutaal zijn, slaan, …) waardoor de beloning weer wat verder af komt te staan. Je kan er dus ook mee straffen, alleen komen er dan geen donderwolken ofzo aan te pas en is het ‘niet flink geweest zijn’ niet zichtbaar in het spel (negatieve aandacht enzo).

De beloningen zijn hier: mama leest een boekje voor, een filmpje kijken op televisie, naar de speeltuin gaan, gaan zwemmen, …
Het spreekt voor zich dat 5 min alleen spelen al een voorleesverhaaltje kan opleveren maar dat voor een partijtje zwemmen met nonkel Niko wel wat meer nodig is! Maar wat veel belangrijker is : het is een heel flexibel spel (maw. jij bepaalt wat er wanneer gebeurd en laat je kleuter alleen maar geloven dat zij de touwtjes in handen heeft!) . Op dagen dat je kind het moeilijk heeft kan je bijvoorbeeld wat meer tussentijdse kleine beloningen plakken om extra te stimuleren, soms kan je al eens wat kwistiger zonnen uitdelen (als je van plan bent ‘s middags naar de speeltuin te gaan) of al eens wat strenger zijn en een zon afpakken (als je bijna een boekje moet vertellen maar je wil eerst nog even die 5 t-shirts strijken)… enz.

Ik had eerst nog het idee om een bepaalde kleur zonnetjes te gebruiken voor Sieben en een andere kleur voor Merel, zodat aan het eind van de dag ook nog even kon geëvalueerd worden… maar dat idee werd afgevoerd wegens te competitief en omdat ook ‘ruzie maken’ hier een groot probleem is leek het me beter hen ‘samen’ te laten sparen voor beloningen waarbij ‘eenieder dan een bijdrage levert volgens zijn eigen vermogen’ , als dat niet schoon is :-)

In ieder geval: het prototype wordt hier vanaf morgen getest, zo nodig wat bijgestuurd en nadien gecommercialiseerd :-)

Om het helemaal af te maken wou ik op de binnenkant van het doosje een tekstje schrijven met de dingen die Merel bijzonder vond aan haar juf. Ik zou gewoon kunnen schrijven dat haar juf bijzonder is omdat ze er op de één of andere manier in slaagt om “één van hen” te zijn. Ze boeit hen, ze betovert hen, ze neemt hen bij de hand (en houdt ze in de hand!), ze is tegelijk hun heldin en gewoon hun maatje… En als ik denk dat de truc met de stickers of de schmink heeft gewerkt omdat Merel een nacht heeft doorgeslapen blijkt achteraf dat haar juf de dag voordien gewoon even op haar heeft ingepraat dat ze mama en papa niet mag wakker maken ‘s nachts…

Maar dat schrijf ik allemaal niet, omdat ik wil dat Merel zelf verwoordt waarom ze haar juf zo bijzonder vindt. Ik wil dat het uit haar eigen mondje komt en vraag haar:

“Wat vond je leuk in het klasje bij juf Bea?”
Merel: “euhm…alles”
ik: “Ja, maar wat vond je heel leuk?”
Merel: “Alles”
ik: “Ja, maar wat vond je het allerleukst? Je vond het leuk als juf een verhaaltje voorleest hé?”
Merel: “ja en ook alles”
ik: “Dat je naar juf Bea mag kijken terwijl ze knutselt? Dat vond je ook leuk hé”
Merel: “Ik vind alles bij juf Bea leuk”
ik: “Maar vertel nog eens wat je nog meer leuk vond…”
Merel: (*wordt boos, balt haar vuistjes, stampt met haar voet op de grond en schreeuwt*): “mama, ik heb ‘t jou al 10 keer al gezegd… ik vind ALLES leuk bij juf Bea!!!”

Ok. (pauze). Ik schrijf neer: “Deze koekjes zijn met liefde gemaakt door Merel voor haar juf Bea om je te bedanken voor… ALLES!”.

sieben: “oh, waar is twallet mama?” (sieben stapt een franse wc binnen)

Merel probeert op reis een gesprek te voeren met een Amerikaans meisje, als het meisje weg gaat zegt ze “bye bye” waarop merel ,dolenthousiast dat ze dit heeft begrepen, roept: “baai baai koeievlaai”

“ziezo..dood.” (sieben als hij een mier plat duwt, een duizendpoot vierendeelt of een vliegje hoort opbranden in de lamp)

“zo..dood.” (merel nadat ze een sprinkhaan heeft gestenigd)

We maken een fietstochtje, Merel zit bij papa achterop en Sieben bij mij, als we naast elkaar fietsen proberen ze elkaars handjes vast te houden…
ik: “niet doen, dat is gevaarlijk!”
merel: “waarom?”
ik: “omdat we dan gaan vallen”
merel: “en wat dan?”
sieben: “dan zijn we dood..”

M.

Ik had zo met haar te doen, toen ze in tranen uitbarstte, omdat ze haar broekje niet mooi vond. Ik vond dat ze het recht had om dat te vinden en dat ik niet het recht had om haar iets aan te doen dat ze niet mooi vond, maar tegelijk dacht ik, als ik nu toegeef waar eindigt dit dan… elke dag te laat op school door eindeloze discussies voor de kleerkast… Ik zag het al gebeuren. Tijd voor de strategie van een vriendin-mama wiens enige vereiste is dat de kleding die haar dochter uitkiest in overeenstemming moet zijn met het weer buiten, “voor de rest gaat ze wat mij betreft als een clown naar school, zij is blij dat ze haar kleren mag kiezen, ik ben blij dat ze het warm genoeg heeft én we zijn op tijd!”… , voegde ze er nog aan toe :-)

Zie, ze zag er eigenlijk gewoon super koddig uit met haar zelf gekozen out-fit! En hoewel het gisteren regende en nog maar de helft zo warm was als de dagen voordien, ze toverde een glimlach op het gezicht van iedereen die ons passeerde …

met dank aan deze madam voor het patroontje (en de superleuke blog vol inspiratie) en aan Mieke, een vriendin-mama-van-twee-zonen-die-ook-wel-eens-een-keer-een-rokske-wou-naaien :-)