“Als je mama en papa vannacht niet wakker maakt, schmink ik je morgen in een prinses!”
En zo gebeurde het,
na twee nachtjes proberen weliswaar, eerst moest uiteraard nog even uitgetest worden of mama haar ook echt NIET zou schminken als ze ons wel wakker gemaakt had :-)
Schminken is fun! Zelfs als er helemaal geen schmink aan te pas komt is het al leuk :-)
Merel speelt nu de hele tijd dat ze iedereen schminkt en wil ook zelf geschminkt worden, hierbij mag je gewoon doen alsof. Er wordt hier heel wat afgeschminkt met onze denkbeeldige borsteltjes kiezen we een denkbeeldig kleurtje uit ons ondenkbaar uitgebreide kleurenpallet, bestaande uit wel 1000 schakeringen van roze, en ook glitters en blinkers en alles erop en eraan.
Je kan alles zijn wat je maar wil, we maken er telkens weer iets moois van… en dan gaan we kijken in de spiegel en Merel is blij, verrukt, verwonderd omdat ze er zo mooi uitziet (zo erg dat ik me soms heel even afvraag of zij het misschien echt kan zien en ik niet omdat ik al groot ben en zij nog een kind… ).
Maar het is ook fun om wat ze er allemaal bij zeggen.
Merel: “Sieben, in wat wil jij geschminkt worden?”
Sieben: “Koekje”
Merel (tegen haar meter die op bezoek is en na 100 keer de vraag “in wat wil je geschminkt worden?” even niet meteen nog iets kan verzinnen) : “Zal ik je in Sieben schminken? Zo met een tuut en een grote snottebel?”
En het is ook fun omdat het er zo makkelijk weer afwast en geen vlekken maakt ;-)
M.
Wie een kleuter heeft kent het vast wel: ‘De Kleuter van de dag’. Voor wie geen kleuter heeft: als je ‘De Kleuter van de dag’ bent mag je de juf helpen met allerlei taakjes. Als je ‘De Kleuter van de dag’ bent mag je de koekjes en de melk uitdelen, je mag de stoeltjes op de tafeltjes zetten en je mag met de bel rinkelen als de juf je dat vraagt. Als je met de bel rinkelt wil dat zeggen dat er moet opgeruimd worden. Eigenlijk ben je dus helemaal niet zo populair als je ‘De Kleuter van de dag’ bent. Zo vertelde Merel ns heel droevig dat ze van Tsjip niet met de parels mag spelen. Ik zag papa al denken: ” Wie is dienen Tsjip…” toen Merel eraan toevoegde: ” Tsjip hebt gebeld en ik mag niet met de parels spelen “. Ik zie het al voor me, die arme Tsjip voert gewoon zn taak uit en rinkelt met de bel als de juf hem dat vraagt en dan worden al zn vriendjes boos op hem …
Als je ‘De Kleuter van de dag’ bent ben je dus eigenlijk gewoon ‘Het Sukkeltje van de dag’… MAAR als je ‘De Kleuter van de dag’ bent krijg je ook een grote stempel op je handje! Een stempel! Een stempel is net zo magisch als, bijvoorbeeld, een sticker. Stempels en stickers zijn de sleutel tot succes in de omgang met kleuters! Je geeft ze een stempel (of een sticker) en je krijgt plots alles van ze gedaan. Je ziet ze enkele centimeters groeien en met enige fierheid doen ze precies wat je van hen vraagt. Kortom, kleuters vinden het gewoon heerlijk om ‘De Kleuter van de dag’ te zijn!
Naast het feit dat kleuters tot alles te overhalen zijn met een stempel of een sticker zijn kleuters ook soms té eerlijk, waardoor ze hun moeder wel ns in verlegenheid brengen of ronduit door de grond doen zakken. Maar deze moeder had geluk. De moeder van deze kleuter was niet in de buurt toen ik de gigantische stempel op het handje van haar kleuter opmerkte en zei: “Ooooh, jij bent de kleuter van de dag, wat leuk!” Waarop de desbetreffende kleuter vluchtig een blik op haar handje wierp, me vervolgens nogal onverschillig aankeek, haar schoudertjes optrok en zei: “nee hoor, die is van vorige week”.
M.
Iemands zoontje heeft zn hamster ” Tafeltje “ genoemd. Tafeltje. Een fijne naam voor een hamster, kan niet anders of dat wordt een soort superheld-hamster, toch? Het deed er me aan denken dat ik dringend ns wat zelfgemaakte namen van mn eigen peuters moet opschrijven… Sieben noemt zn helden momenteel zo:
Boeke Kous = Micky Mouse
Prookie = Mowgli
Ballebeer = Balou de beer
Wat hij wel, net als Merel indertijd (en net als 5 miljoen andere peuters waarschijnlijk), perfect uitspreekt is BUMBA. Merel kòn eigenlijk helemaal nog niet praten toen ik met haar ns in dreamland voorbij de rayon van Bumba liep. – Ja, die pipo heeft nen hele rayon, dienen andere pipo (nee, niet bumbalu) wordt er vast en zeker stinkend rijk mee op de kap van arme ouders met peuters die van Bumba houden-. Ik kon mn oren niet geloven en ben er nog drie keer terug voorbij gereden. Ze zei het echt: BUMBA BUMBA BUMBA. Ik viel bijna stijl achterover terwijl iedereen rondom mij het volkomen normaal leek te vinden dat een baby die nog niet kan praten ” Bumba ” zegt… tegen Bumba. Toen ik haar een beetje streng toesprak en vroeg vanwaar ze dienen onnozele pipo kende, keken de mensen rondom mij dan weer wel een beetje raar. Het moeten vast en zeker ouders van iets oudere peuters geweest zijn, ouders die al weten dat er geen ontkomen aan is…
Nu we het toch over studio 100 hebben, ” baboutepop “ valt bij Sieben ook wel in de smaak. Merel had het dan weer meer voor ” pipi-raat ” en dacht op één of andere manier dat die iets met die andere Pipi te maken had… Toen heb ik ook ns een hartig woordje met mn dochter gepraat… hoe durfde ze Piet Piraat de broer van Pipi Langkous te noemen! En dan is er nog die in haar roze pakske, … ” Is het een vleugel, is het een vlieger, …” hoorde ik Merel onlangs zingen in bad.
Enfin, ook al is er geen ontkomen aan, ik ben blij dat we geen tv hebben en dat ze studio 100 vooral kennen van bij meme en pepe (en van in de boekskes en op de koekskes en op de puzzelkes en de lepelkes en de bordjes en de handdoeken en de pyjama’s en …) . Bij ons thuis kunnen er enkel door mama en papa uitgekozen dvd’s bekeken worden. We hebben het hier dan over échte helden, zoals ” boeke kous “, ” prookie & ballebeer ” , ” de mufren ” (smurfen) , ” enee-eu-uil ” (fabeltjeskrant) en pipi LANGKOUS!
M.
Ik had deze ochtend niet zo boos op je moeten worden schat, ook al had ik je al 2O keer gevraagd om mooi te blijven staan zodat ik je jasje kon aandoen, en je muts, en je sjaal, en viel je – toen ik probeerde je handschoenen aan te doen en jij die telkens weer uittrok – in je potje met pipi. En dat terwijl Sieben ondertussen in zn stoeltje zat de roepen “MAMAAA HEPPUN”. Sieben roept “mama helpen” terwijl hij zopas nog “IKKE DOEN” schreeuwde maar nu beseft dat hij sneller aan zn tweede yoghurtje kan beginnen als ik hem even help met het eerste. Uit ervaring weet ik dat ik hem binnen de 10 seconden nadat hij “mama heppun” roept ook echt moet gaan helpen of hij keert, uit een soort protest, het potje gewoon om en smeert het uit over de hele tafel.
Papa zei af en toe ook nog iets tegen me in de trant van : “Als ik hier over 6 minuten niet buiten ben met Merel mis ik mn trein…” Je viel dus IN je potje mét pipi, waarna dat potje ook nog omviel. -”Als ik hier over 3 minuten niet buiten ben met Merel mis ik mn trein…”- In dat potje zat bovendien je eerste plasje van de dag. Niet zo’n als-ik-een-drupje-urine-naar-buiten-pers-krijg-ik-een-koekje-als-beloning-plasje van Sieben maar jouw eerste plasje van de dag. Als ik er dan bij vertel dat mijn dochter ’s nachts al zindelijk is en de blaasinhoud van een olifant moet hebben omdat ze om 19u gaat slapen, om 7u30 wakker wordt, daarna rustig ontbijt pas dan gaat plassen, hoef ik er zeker niet bij te vertellen dat dat potje behoorlijk gevuld was.
Maar dan nog, dan nog had ik niet zo boos op je moeten worden mn kleine muis.
Het spijt me!
M.
“Mijn dochter zou uw job fantastisch vinden”, wou ik haar zeggen. Maar ik heb mn mond gehouden, omdat ze het misschien als een belediging zou opvatten, terwijl het helemaal niet beledigend bedoelt was. Mijn dochter zou haar job ècht fantastisch vinden! Eerst mocht ze op een knopje duwen, waardoor er een belletje rinkelde én een lichtje ging branden. Vervolgens mocht ze knippen en plakken, met stylo schrijven, stempelen en stansen. En dat alles op… een roze papiertje!
Ze was administratief bediende bij de bevolkingsdienst van de stad, aan het loket van de rijbewijzen, en mijn dochter zou haar job echt fantastisch vinden!
Ware het niet dat haar papa een zo mogelijk nog fantastischere job heeft! Papa heeft vandaag namelijk de hele dag (!) naar “de smurfen” gekeken :-). Tja, papa mag soms de hele reeks van “Oud België” of “Deadwood” al bekijken vòòr die op antenne gaat, maar af en toe moeten er ook al ns trailers gemaakt worden voor Ketnet… “Hey kom naar smurfenland, welkom allemaal, tralalala-lala tralalalalaaaa….”
Ik herinner me nog dat Robin ns thuis aan het “visioneren” was toen mn nichtje Jade nog een kleuter was. Ik zei haar dat ze stil moest zijn omdat Robin aan het werken was, toen ze hem zag zitten zei ze: “Maar Marijke, hij is niet aan het werken hoor, hij is naar de televisie aan het kijken!”
En jij? Wat wil jij worden als je later groot bent?
M.
Ik heb nu een “knutselkleuter”. Een kleuter die van knutselen houdt dus. Fijn, zal je misschien denken? En op zich is het ook wel fijn dat mijn kleuter zich nu wel een uur lang (een uur, zoals in 60 minuten!) al knutselend alleen kan vermaken. Ware het niet dat haar kunstwerken erin bestaan een blad vol te kleven met stickers -mijn kleuter kan nu goeduitgekozen stickers zelf (zoals in helemaal alleen, zonder hulp!) van het stickervel losmaken!- eigenlijk kan je dus stellen dat haar kunstwerken erin bestaan de stickers van het ene vel papier te verplaatsen naar een ander vel. Vervolgens knipt ze haar kunstwerk in duizend stukjes -mijn knutselkleuter houdt ook van knippen- en laat die stukjes op de grond dwarrelen. Waarna ik minstens anderhalf uur om de 45 seconden moet herhalen dat ze die papiersnippers (excuseer, stukjes kunstwerk) in de vuilbak moet gooien.
Nu heb ik het er eigenlijk best allemaal voor over, voor dat uur (die volle 60 minuten dus!) dat ze zich al knutselend weet bezig te houden. Alleen is ook wel een beetje kostelijk, dat stickervellen in stukken knippen (excuseer, dat knutselen). Maar hé, je kan het ook positief bekijken, Merel kan nu voor elke gelegenheid “knutselgerief” vragen zonder dat daarmee onze speelgoedberg in omvang toeneemt… de afvalberg daarentegen.
M.
Bekijk 2010 door de ogen van een peuter en je zal een magisch jaar beleven!
Marijke – Robin – Merel – Sieben
Als ik die avond Merel naar haar bedje breng merk ik op dat ze al zo’n grote meid geworden is dat haar bedje bijna te klein wordt. Waarop Merel antwoordt: “Als mijn bedje te klein is dan moet ik bij jullie in het grote bed slapen hé…”. Dat zal papa vast en zeker een goed idee vinden, mompel ik nog, terwijl we verder gaan met het slapen-gaan-ritueeltje.
Papa had namelijk net beslist om er nog eentje te verbannen uit onze slaapkamer. Sieben zn bedje werd verhuisd naar Merel haar kamertje. Het plan was dat we hen een magisch lampje kopen mét timer en hen duidelijk maken dat er pas naar mama en papa mag geroepen worden als de konijntjes gaan wandelen of de visjes gaan zwemmen… Dat wàs dus het plan. Dat het lampje nog, met een glimmend papiertje en grote strik er rond, ligt te blinken onder oma’s kerstboom en dat ‘for some reason’ de kerstcadeautjes bij oma pas worden opengedaan met Nieuwjaar voorspelt natuurlijk al niet veel goeds…
Ons halfslachtig plan met vissen en konijntjes dreigde al meteen verkeerd af te lopen omdat onze kleine muis Merel, zoals we van haar gewoon zijn, weer eens van een mug een olifant moest maken terwijl onze kleine beer Sieben (eveneens, zoals we van hem gewoon zijn) zich erg makkelijk bij de nieuwe situatie ‘neerlegde’. Terwijl Merel dikke tranen huilt omdat Sieben niet in haar kamer mag slapen, ligt hij doodleuk te zingen in zn bedje: “saap kintse saap, aabuite loope saap…”. Ik heb zo met dat kleine flinke ventje te doen (buitengezet uit de slaapkamer van mama en papa en verwelkomt door zus met een gekrijs van “Sieben mag niet in mijn kamer slapen”) dat ik er even niet meer tegen kan en papa ‘het’ mag gaan oplossen met ‘zijn dochter’ (aja, dan is het ‘zijn’ dochter hé, anders is ze meestal van ‘mij’ en soms ook wel ns van ‘ons’ ;-)
Gelukkig draait Merel snel bij, en zijn ze tegen de ochtend de beste vriendjes. Samen slapen zorgt (ook overdag) voor een groot samenhorigheidsgevoel, zo wordt vanaf nu in de “WIJ”- vorm gesproken. Het gaat van “Wij willen met de plasticine spelen” over “wij willen naast elkaar zitten om te eten” tot “wij moeten pipi doen” (midden in de nacht) en “wij gaan naar beneden een boterham met choco eten” (nog steeds midden in de nacht en ongetwijfeld een idee van Sieben).
Dat kleine beer een vroege vogel is wisten we al, en het vermoeden dat Merel daardoor een slaaptekort zou krijgen wordt, naast haar lichtontvlambare humeur van de laatste dagen, ook nog eens heel duidelijk als de onthaalmoeder ons verteld dat Merel in slaap was gevallen… op haar potje!
We besluiten dan maar om onszelf nog even op te offeren, wat dat slaaptekort betreft, tot Sieben zn eigen kamertje klaar is. Ik bereid Merel-ik-hou-niet-zo-van-veranderingen-and-that’s-an-understatement ’s ochtends al even voorzichtig voor.
mama: “We zullen Sieben zn bedje terug in onze kamer moeten zetten hé, want hij maakt jou altijd wakker”
Merel: “Ja, en jullie mogen dan bij mijn kamer komen slapen hoor, we zullen Sieben zijn bedje terugzetten en jullie bed naar mijn kamer verhuizen want anders gaat hij jullie ook wakker maken hé mama”
:-)
En verder, verder vinden ik het falen van ons plan stiekem helemaal niet zo erg… ik vind het best wel leuk dat kleine beer weer naast me ligt met zn heerlijke geluidjes en zuchtjes … en zn “mamaaaa, ikke edaan mee saape, ikke enete trappe sjokko boenteramme ete”
(mama, ik heb gedaan met slapen, ik ga naar beneden met de trap een boterham met choco eten).
M.
Chocolade. check. Speelgoed. check. Mandarijntjes. check. Speculoos. check. Letterkoekjes… oeps… vergeten, ach ja, zo zal het ook wel volstaan.
En tot slot nog even een bezoekje aan de tandarts…
tandarts: “ga jij je tuutje aan Sinterklaas geven?”
Merel: “Jaaa”
tandarts: “en wat ga je dan vragen aan Sinterklaas?”
Merel: “letterkoekjes!”
(juist ja… toch nog ns langs den Delhaize passeren dus.)
Op de vooravond van Sinterklaas worden er liedjes gezongen en schoentjes gezet! Een wortel voor Merel, een wortel voor Sieben…
Merel: “zo mij wortel in mij schoen… en mij tuut … en mij andere tuut … en ook nog een pintje bier voor zwartepiet… MAMAAaa, maar da kan der allemaal nie in in mij schoen mama!”
Aan de overkant ook gemor: “MIJ wottel” protesteert Sieben-ik-denk-altijd-aan-eten als ik hem zeg dat hij de wortel in zn schoentje moet stoppen.
Na een beetje puzzelwerk, de belofte dat er chocolade in de plaats zal komen voor de wortel en een hartverscheurende huilbui om het tuutje kunnen we uiteindelijk rustig de nacht in.
De volgende ochtend samen kijken of Sinterklaas geweest… spannend…
Merel: “OOooh letterkoekjes”
Sieben: “OOOooh sokkolate”
Pas nadat de buikjes gevuld zijn wordt ook het speelgoed langzaamaan ontdekt.
Als de juf vandaag aan Merel vraagt wat de Sint heeft gebracht heeft ze het alleen over de letterkoekjes en de chocolade… gelukkig maakt de Sint ook nog foto’s om Merels geheugen wat op te frissen :-)
M.